divendres, 9 de febrer del 2018

AQUELL PASTORET VALÉN

La poesía de avui se referis a un temps pasat, un temps mol du, es una fabula inventada per mi inspirada en histories que me contae mon yayo, es un homenatge a eisa generasió que desde chiquets ya tenien una vida mol dura.

Juan Carlos Abella

AQUELL PASTORET VALÉN

Avui vull parlá dun temps pasat
que fa mol que am olvidat
de eixe pastoret valen
que cuidae lo vestiá conten

cuans añs tendrá eise pastoret
pocs sol es un chiquet
que per nesesitat te que trevallá
a la familia ña que ajudá

se aiseque mol dematí
cuan lo sol no a vuigut eisí
amorse, y baise al corral
a vore que tot estigue normal

la primera cosa que fá
apartá los cordés que va ficá asormá
ya están les ovelles a pun
pera puija montaña amun

estos dies no porte gos
pos un llop lo va ferí dun mos
lo pastoret toque lo flariol
pera no sentís tan sol

esta tarde sa fet una tronada
de les que tenen a la gen asustada
a cap casalisi se pot amagá
a la intemperie la de pasá

a unes roques va trová amagatall
com va podé se va posá devall
asustat pensé en sa mare
no sap si la tornará a vore

mare no vull que ploros per mi
no soportaría voret patí
yo estic mol orgullos de tu
pos mas ajudat a se mes du

la tronada va pasá
esta la poguda contá
pero lo atre dia mes prop
va tindre la visita del llop

lo llop esta famolenc
aixo lo fa mes violen
a la rabera a atacat
y una ovella sa emportat

lo llop la ovella donan la voltera
esta violencia asuste a cualquiera
pero lo nostre pastoret no te pó
capa lo llop se tire en determinasió

lo pastoret sol es un chiquet
no masa alt, mes be menudet
lo llop a la ovella a soltat
cara a cara en ell sa quedat

un bon mos a la cama li a pegat
de tan doló casi sa desmallat
com a pogut li a pegat una garrotá
que lo llop no a pogut mes que soltá

y marche en la coa entre les garres
sempre recordará com te les gastes
y aiso que es un llop mol gran
una bestia enorme, impresionan

coiseisan a casa torne
sa mare la cama li cure
asustada sol fá que pensá
en alló que aguere pogut pasá

varios añs an pasat
y lo nostre pastoret sa enamorat
ilusionat lo dia de demá
la seua familia creará.

AQUELL PASTORET VALÉN

La poesía de avui se referis a un temps pasat, un temps mol du, es una fabula inventada per mi inspirada en histories que me contae mon yayo, es un homenatge a eisa generasió que desde chiquets ya tenien una vida mol dura.



Juan Carlos Abella



AQUELL PASTORET VALÉN



Avui vull parlá dun temps pasat

que fa mol que am olvidat

de eixe pastoret valen

que cuidae lo vestiá conten



cuans añs tendrá eise pastoret

pocs sol es un chiquet

que per nesesitat te que trevallá

a la familia ña que ajudá



se aiseque mol dematí

cuan lo sol no a vuigut eisí

amorse, y baise al corral

a vore que tot estigue normal



la primera cosa que fá

apartá los cordés que va ficá asormá

ya están les ovelles a pun

pera puija montaña amun



estos dies no porte gos

pos un llop lo va ferí dun mos

lo pastoret toque lo flariol

pera no sentís tan sol



esta tarde sa fet una tronada

de les que tenen a la gen asustada

a cap casalisi se pot amagá

a la intemperie la de pasá



a unes roques va trová amagatall

com va podé se va posá devall

asustat pensé en sa mare

no sap si la tornará a vore



mare no vull que ploros per mi

no soportaría voret patí

yo estic mol orgullos de tu

pos mas ajudat a se mes du



la tronada va pasá

esta la poguda contá

pero lo atre dia mes prop

va tindre la visita del llop



lo llop esta famolenc

aixo lo fa mes violen

a la rabera a atacat

y una ovella sa emportart



lo llop la ovella donan la voltera

esta violencia asuste a cualquiera

pero lo nostre pastoret no te pó

capa lo llop se tire en determinasió



lo pastoret sol es un chiquet

no masa alt, mes be menudet

lo llop a la ovella a soltat

cara a cara en ell sa quedat



un bon mos a la cama li a pegat

de tan doló casi sa desmallat

com a pogut li a pegat una garrotá

que lo llop no a pogut mes que soltá



y marche en la coa entre les garres

sempre recordará com te les gastes

y aiso que es un llop mol gran

una bestia enorme, impresionan



coiseisan a casa torne

sa mare la cama li cure

asustada sol fá que pensá

en alló que aguere pogut pasá



varios añs an pasat

y lo nostre pastoret sa enamorat

ilusionat lo dia de demá

la seua familia creará.

Entrada destacada:

El català de l'any 842, Strasbourg

SERMENTS  PRÊTÉS A STRASBOURG EN 842 PAR  CHARLES-LE-CHAUVE , LOUIS - LE-GERMANIQUE ,  ET LEURS ARMÉES RESPECTIVES. (Nota del editó,  Ramón ...