Axò ès nostro, axò no
ONSO, nigul, arena, calabrux, fibló, veinat, serradís, desengramponador, tascó, ca, fraula

La franja del meu cul, parodia de la Franja de Ponent, que es de Llevant, territori de Aragó. Idiotes catalanistes, franchistes.



A Valchunquera lo ripio se anae fen mentres creisie una obra, eren los trosos de pedra que quedaen al partila pa fe la fachada, los trosets de tella al fe lo tellat, los trosos de tobots al partils pa fe les parets. Aisó ere lo ripio, les sobres dels materials que se empleaen, tots chuns, mols camins se mesclaen pa fe un bon hormigó, en simén y arena. Sol es una opinió de un crio de dotse añs que ara ne te sesanta y nau.
Ripio al dicsionari de Arnal Cavero, aragonés,
http://www.pasapues.es/aragon/comarcas/somontanodebarbastro.pdf

"Cuando tan hermosa os mirode amor suspiro,
y cuando os veo
suspira por mí el deseo.
Cuando mis ojos os ven
van a gozar tanto bien;
mas como por su desdén
de los vuestros me retiro,de amor suspiro.
Lope de Vega, La moza de cántaro (1618).
Del lat. replēre 'rellenar'.
1. m. Palabra o frase inútil o superflua que se emplea viciosamente con el solo objeto de completar el verso, o de darle la consonancia o asonancia requerida.
2. m. Conjunto de cosas inútiles dichas de palabra o por escrito.
3. m. Residuo que queda de algo.
4. m. guijarro.
5. m. Constr. Cascajo o fragmentos de ladrillos, piedras y otros materiales de obra de albañilería desechados o quebrados, que se utiliza para rellenar huecos de paredes o pisos.
6. m. Constr. Arg., Bol., Chile, Ec., Par. y Perú. Casquijo que se usa para pavimentar.
7. m. R. Dom. pene.
dar ripio a la mano
1. loc. verb. coloq. Dar con facilidad y abundancia algo.
no desechar ripio
1. loc. verb. coloq. no perder ripio (‖ no perder ocasión).
no perder ripio
1. loc. verb. Estar muy atento a lo que se oye, sin perder palabra.
2. loc. verb. No perder ni malograr ocasión.

"Cuando tan hermosa os miro
de amor suspiro,
y cuando os veo
suspira por mí el deseo.
Cuando mis ojos os ven
van a gozar tanto bien;
mas como por su desdén
de los vuestros me retiro,
de amor suspiro.
Lope de Vega, La moza de cántaro (1618).
SERMENTS PRÊTÉS A STRASBOURG EN 842 PAR CHARLES-LE-CHAUVE , LOUIS - LE-GERMANIQUE , ET LEURS ARMÉES RESPECTIVES. (Nota del editó, Ramón ...